Το αναπόφευκτο

Κρύος ιδρώτας λούζει το κορμί μου.

Οι ανάσες μου κόφτες,  ισα που να είναι αρκετές να με κρατούν όρθια σε τούτη τη γη.

Το θέαμα φρικιαστικό. Άβυσσος ο νους του ανθρώπου. Αλλάζει συνεχώς, σου δείχνει ένα άλλο πρόσωπο.

Ψυχρό, απότομο, ο ίδιος ο θάνατος έχει ντυθεί με το βλέμμα αυτού του ανθρώπου οδηγώντας τον σε πράξεις που δεν θα τολμούσε ποτέ να κάνει.

Μια κραυγή ραγίζει αυτή τη κρύα νύχτα κι ένα ρίγος με διαπερνά.

Ο διάδρομος μου φαίνεται παράξενα μακρύς και άδειος, κι όμως είναι γεμάτος από κόσμο.

Ένταση στον αέρα. Η διαίσθηση δεν με πρόδωσε πάλι. πλημμυρά αίματος βαφεί ένα μικρόσωμο κορίτσι, σωριασμένο στην άκρη του διαδρόμου.

Πάρα το άγχος και την ταραχή  που ξεχειλίζει από αυτό το διάδρομο εγώ φαίνομαι αφύσικα ήρεμη . Κι όμως δεν είμαι. Μόνο ένα γιατί τριγυρνά στο μυαλό μου. Γιατί. Ήξερα ότι θα συμβεί γιατί να μην το αποτρέψω. Αρκετά συνέβηκαν για να επιβεβαίωσαν το ένστικτο μου που για χιλιοστή φορά δεν με έβγαλε ψεύτρα.

 

Όταν έφτασα κοντά στο θύμα ήταν πλέον αργά.