Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Βρέθηκα χθες το βράδυ μπροστά στην είσοδο ενός αμφιθεάτρου, γεμάτη αγωνία και ενθουσιασμό για την παράσταση που θα παρακολουθούσα, όταν άκουσα εντελώς τυχαία την συζήτηση μεταξύ δυο ανδρών, προφανώς στενόμυαλων. Το θέμα φυσικά της συζήτησης τους ήταν το απαράδεχτο κλείσιμο της ΕΡΤ και η κρισιμότητα της κατάστασης του κυπριακού αερομεταφορέα. Στην αρχή υπέθεσα ότι ήταν μια απλή καθημερινή συζήτηση δυο ανθρώπων προβληματισμένων για την  κοινωνία στην οποία ζούμε και για το τι μέλι γενέσθαι. Πάγωσα όμως όταν ένας εκ των δύο ‘κύριων’ φανερά αγανακτισμένος είπε: «Καλά έκαναν και έκλεισαν την ΕΡΤ! Δεν πρόσφερε και τίποτα στον λαό. Μόνο κονδύλια ήξερε να ‘τρώει’.» . Ο άλλος κύριος προβληματισμένος απαντά: «Μα σειρά έχει και το ΡΙΚ.». Τότε, ο πρώτος κύριος απαντά αδιάφορα: «Καλά, μα ποιος βλέπει ΡΙΚ σήμερα; Κανένας. Μόνο αν υπάρχει κανένα παιχνίδι που δεν μπορούμε να δούμε από ιδιωτικό κανάλι. Όλοι πλέον έχουμε συνδρομητική τηλεόραση. Καιρός να επενδυθούν τα κονδύλια αυτά αλλού παρά να μένουν στο ΡΙΚ! » .

Δεν άντεξα να συνεχίσω να ακούω άλλο τους λαϊκισμούς αυτών των δυο ‘πολιτισμένων’ ανδρών. Προχώρησα προς την είσοδο του αμφιθεάτρου εξοργισμένη με τον τρόπο και τα λεγόμενα τους. Δεν σκέφτηκαν ότι εάν κλείσει ο μοναδικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός σταθμός της Κύπρου οι χιλιάδες άνεργοι θα είναι το ελάχιστο κακό που μπορεί να επωμιστεί σήμερα η κυπριακή κοινωνία. Φαίνεται πως αυτοί οι δυο κύριοι δεν έχουν καταλάβει ότι το ΡΙΚ είναι ο μόνος ραδιοτηλεοπτικός σταθμός που προωθεί τον πολιτισμό, την παράδοση αιώνων του νησιού μας, τον αγροτουρισμό, την αγροτική ανάπτυξη, και το κυριότερο την αντικειμενική ενημέρωση χωρίς χειραγωγήσεις και πολιτικά συμφέροντα. Είναι αίσχος ‘κύριοι’ να πιστεύετε ότι εν καιρώ κρίσης κάθε σπιτικό έχει συνδρομητική τηλεόραση και ζει στα λούσα. Ξυπνάτε ‘κύριοι’, ο κόσμος έχει φτάσει στα όρια της φτώχειας για τον ίδιο λόγο που θέλετε να κλείσει η δημόσια τηλεόραση, για τα συμφέροντα λίγων.  Η πλειοψηφία των πολιτών σήμερα έχει στραφεί στην δημόσια ραδιοτηλεόραση για μια αντικειμενικότερη οπτική των δρώμενων και για πλήρη πληροφόρηση. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη να ενημερώνεται άμεσα και αντικειμενικά. Είναι απαράδεχτη η όποια ενέργεια κατά της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης η οποία υποστηρίζει και εφαρμόζει αυτό το δικαίωμα.

Καιρός να αντιληφθούν μερικοί τη σοβαρότητα της κατάστασης και να σταματήσουν να γίνονται θύματα προπαγάνδων και χειραγωγήσεων ότι δήθεν τα κονδύλια του ΡΙΚ θα δοθούν σε άλλους οργανισμούς με στόχο την ανάπτυξη της χώρας. Καιρός να αντικρίσουμε την αλήθεια και όχι να χάβουμε ότι  μας πλασάρουν για ‘ανάπτυξη’.

Η ζωή συνεχίζεται...

Όταν η καρδιά σ’ έχει στήσει στον τοίχο και η λογική σε προστάζει να τραβήξεις αντίθετα, όταν βρίσκεσαι απέναντι από μια απόφαση που είτε θα σε εκτοξεύσει στην κορυφή είτε θα σε στείλει στον πάτο, τότε και μόνο τότε συνειδητοποιείς το μέγεθος του διλλήματος στο οποίο βρίσκεσαι. Αναγκασμένος να μείνεις στάσιμος, αδρανής και δίπλα σου ο χρόνος και τα γεγονότα να τρέχουν, να σε πιέζουν όλο και πιο πολύ να πάρεις μια απόφαση, την απόφαση που θα καθορίσει την ζωή σου. Το ρισκάρεις. Τα παίζεις όλα για όλα, τολμάς αυτό που άλλοι τρέμουν να αντικρίσουν, πηδάς στο κενό χωρίς να το σκεφτείς. Για κλάσματα δευτερολέπτων η λογική συμβάδισε με την καρδιά σου, έπραξες αυτό που έπρεπε να γίνει καιρό, αυτό που πραγματικά ήθελες. Η σύγκρουση σου με το έδαφος επώδυνη, οι συνέπειες πολλές. Μα είσαι ζωντανός ακόμα, βλέπεις κανείς ποτέ δεν πέθανε επειδή έπραξε αυτό που τον πρόσταξε η καρδιά του, αυτό που στη λογική φαινόταν καταστροφικό. Παρ’ όλη τη θλίψη που ξεχειλίζει απ’ τα μάτια σου, μια σπίθα ικανοποίησης ανάβει βαθιά μέσα στην καρδιά σου. Επιτέλους, για πρώτη φορά τόλμησες. Ακόμη κι αν η προσπάθεια σου αυτή δεν είχε το αποτέλεσμα που θα ήθελες, τουλάχιστον τόλμησες. Σημασία όμως δεν έχει αν πέτυχες αυτό που καιρό σχεδίαζες, μα ότι η ζωή συνεχίζεται. Ότι κι αν συμβεί, θα σταθείς ξανά στα δυο σου πόδια με μεγαλύτερη δύναμη, θα σκουπίσεις τα μάτια και θα τραβήξεις και πάλι το δρόμο τον γνωστό. Να γνωρίσεις καινούργιες προκλήσεις, να αντιμετωπίσεις καινούργιες δυσκολίες και προπαντός να συνεχίσεις το ταξίδι το οποίο άρχισες. Ποτέ όμως μην ξεχνάς ,ότι κι αν σου συμβεί, μικρό ή μεγάλο, η ζωή δεν θα σταματήσει ποτέ να προχωρά. Γι’ αυτό φρόντισε να κάνεις και ‘συ το ίδιο. Να προχωράς και να κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις, λες και δεν θα υπάρξει αύριο.

Το αναπόφευκτο

Κρύος ιδρώτας λούζει το κορμί μου.

Οι ανάσες μου κόφτες,  ισα που να είναι αρκετές να με κρατούν όρθια σε τούτη τη γη.

Το θέαμα φρικιαστικό. Άβυσσος ο νους του ανθρώπου. Αλλάζει συνεχώς, σου δείχνει ένα άλλο πρόσωπο.

Ψυχρό, απότομο, ο ίδιος ο θάνατος έχει ντυθεί με το βλέμμα αυτού του ανθρώπου οδηγώντας τον σε πράξεις που δεν θα τολμούσε ποτέ να κάνει.

Μια κραυγή ραγίζει αυτή τη κρύα νύχτα κι ένα ρίγος με διαπερνά.

Ο διάδρομος μου φαίνεται παράξενα μακρύς και άδειος, κι όμως είναι γεμάτος από κόσμο.

Ένταση στον αέρα. Η διαίσθηση δεν με πρόδωσε πάλι. πλημμυρά αίματος βαφεί ένα μικρόσωμο κορίτσι, σωριασμένο στην άκρη του διαδρόμου.

Πάρα το άγχος και την ταραχή  που ξεχειλίζει από αυτό το διάδρομο εγώ φαίνομαι αφύσικα ήρεμη . Κι όμως δεν είμαι. Μόνο ένα γιατί τριγυρνά στο μυαλό μου. Γιατί. Ήξερα ότι θα συμβεί γιατί να μην το αποτρέψω. Αρκετά συνέβηκαν για να επιβεβαίωσαν το ένστικτο μου που για χιλιοστή φορά δεν με έβγαλε ψεύτρα.

 

Όταν έφτασα κοντά στο θύμα ήταν πλέον αργά.

Νόημα ζωής

Μεγάλα λόγια κι υποσχέσεις που είναι δύσκολο να τα πιστέψεις. Κι όμως, πέφτεις σα  μωρό παιδί στην ίδια την απάτη. Νομίζεις  πως η ζωή σου είναι άδεια, όπως το μαύρο που τυλίγεται ο ουρανός όταν μελαγχολεί. Μα σκέψου,  εάν ο ουρανός ένιωθε μοναξιά , τα’ αστέρια δε θα έλαμπαν τόσο για να σε εντυπωσιάζουν.

                Ίσως, μέσα σε όλο αυτό το δράμα που ζεις να υπάρχει μια αχτίδα φωτός, μια διέξοδος που δεν έχεις βρει ακόμα. Κάποιος κάπου αναπνέει και ζει ελπίζοντας  σ’ ένα σου βλέμμα. Όπως τα αστέρια του ουρανού.

                Άνοιξε τα μάτια σου, κοίταξε την ζωή σου που χάνεται αργά μέσα απ’ τα χέρια σου, σαν την άμμο στα δάχτυλα του ναύτη. Φούχτες από άμμο, φούχτες από χρόνο που σπατάλησες αγνοώντας τα πάντα γύρω σου.  Ακυρώνοντας την ύπαρξη σου.

                ‘Θα αλλάξω ‘ έλεγες… ‘Θα αλλάξω και αυτό να το θυμάσαι.  Μια μέρα δεν θα πιστεύεις ότι είμαι εγώ. Όλα θα αλλάξουν.’  Αυτά υποσχόσουν κάθε βράδυ στο μίζερο εαυτό σου και αυτός προσποιούμενος πως σε πίστευε. Δεν είχε βέβαια και άλλη επιλογή. Ήλπιζε πως μια μέρα θα φανείς θαρραλέος να υλοποιήσεις τα όνειρα σου,  πως θα πιστέψεις στ’ αλήθεια αυτά που υποσχόσουν κάθε φορά που ο ήλιος έφευγε, και έμενες πάλι μόνος με τις σκέψεις να σε κυκλώνουν. Ήξερες όμως πολύ καλά ότι αυτό δε θα γινόταν ποτέ. Γιατί; Γιατί πάντα δε τολμούσες να κυνηγήσεις τ’ άπιαστο όνειρο, να αγγίξεις για λίγο τα όρια της τόλμης που κρύβεις βαθιά μέσα σου. Δεν τολμούσες να βρεθείς αντιμέτωπος με την όψη του εαυτού σου που σε τραβούσε πίσω με δύναμη, που δε σε άφηνε να προχωρήσεις μπροστά.

                Καιρός λοιπόν να ξυπνήσεις από τον λήθαργο στον οποίο εσύ ο ίδιος ανάγκασες τον εαυτό σου να βρίσκεται. Καιρός να αντιμετωπίσεις τις μυστήριες σκέψεις που σε κυριεύουν και σε κρατούν αμέτοχο στην ίδια σου την ζωή. Και να θυμάσαι, πάντοτε να θυμάσαι να διεκδικείς αυτό που σου αξίζει. Εμείς οι ίδιοι ορίζουμε το μέλλον μας, στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε.