Όταν η καρδιά σ’ έχει στήσει στον τοίχο και η λογική σε
προστάζει να τραβήξεις αντίθετα, όταν βρίσκεσαι απέναντι από μια απόφαση που
είτε θα σε εκτοξεύσει στην κορυφή είτε θα σε στείλει στον πάτο, τότε και μόνο
τότε συνειδητοποιείς το μέγεθος του διλλήματος στο οποίο βρίσκεσαι.
Αναγκασμένος να μείνεις στάσιμος, αδρανής και δίπλα σου ο χρόνος και τα
γεγονότα να τρέχουν, να σε πιέζουν όλο και πιο πολύ να πάρεις μια απόφαση, την
απόφαση που θα καθορίσει την ζωή σου. Το ρισκάρεις. Τα παίζεις όλα για όλα, τολμάς
αυτό που άλλοι τρέμουν να αντικρίσουν, πηδάς στο κενό χωρίς να το σκεφτείς. Για
κλάσματα δευτερολέπτων η λογική συμβάδισε με την καρδιά σου, έπραξες αυτό που
έπρεπε να γίνει καιρό, αυτό που πραγματικά ήθελες. Η σύγκρουση σου με το έδαφος
επώδυνη, οι συνέπειες πολλές. Μα είσαι ζωντανός ακόμα, βλέπεις κανείς ποτέ δεν
πέθανε επειδή έπραξε αυτό που τον πρόσταξε η καρδιά του, αυτό που στη λογική φαινόταν
καταστροφικό. Παρ’ όλη τη θλίψη που ξεχειλίζει απ’ τα μάτια σου, μια σπίθα
ικανοποίησης ανάβει βαθιά μέσα στην καρδιά σου. Επιτέλους, για πρώτη φορά
τόλμησες. Ακόμη κι αν η προσπάθεια σου αυτή δεν είχε το αποτέλεσμα που θα
ήθελες, τουλάχιστον τόλμησες. Σημασία όμως δεν έχει αν πέτυχες αυτό που καιρό
σχεδίαζες, μα ότι η ζωή συνεχίζεται. Ότι κι αν συμβεί, θα σταθείς ξανά στα δυο
σου πόδια με μεγαλύτερη δύναμη, θα σκουπίσεις τα μάτια και θα τραβήξεις και
πάλι το δρόμο τον γνωστό. Να γνωρίσεις καινούργιες προκλήσεις, να
αντιμετωπίσεις καινούργιες δυσκολίες και προπαντός να συνεχίσεις το ταξίδι το
οποίο άρχισες. Ποτέ όμως μην ξεχνάς ,ότι κι αν σου συμβεί, μικρό ή μεγάλο, η
ζωή δεν θα σταματήσει ποτέ να προχωρά. Γι’ αυτό φρόντισε να κάνεις και ‘συ το
ίδιο. Να προχωράς και να κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις, λες και δεν θα
υπάρξει αύριο.
