Νόημα ζωής

Μεγάλα λόγια κι υποσχέσεις που είναι δύσκολο να τα πιστέψεις. Κι όμως, πέφτεις σα  μωρό παιδί στην ίδια την απάτη. Νομίζεις  πως η ζωή σου είναι άδεια, όπως το μαύρο που τυλίγεται ο ουρανός όταν μελαγχολεί. Μα σκέψου,  εάν ο ουρανός ένιωθε μοναξιά , τα’ αστέρια δε θα έλαμπαν τόσο για να σε εντυπωσιάζουν.

                Ίσως, μέσα σε όλο αυτό το δράμα που ζεις να υπάρχει μια αχτίδα φωτός, μια διέξοδος που δεν έχεις βρει ακόμα. Κάποιος κάπου αναπνέει και ζει ελπίζοντας  σ’ ένα σου βλέμμα. Όπως τα αστέρια του ουρανού.

                Άνοιξε τα μάτια σου, κοίταξε την ζωή σου που χάνεται αργά μέσα απ’ τα χέρια σου, σαν την άμμο στα δάχτυλα του ναύτη. Φούχτες από άμμο, φούχτες από χρόνο που σπατάλησες αγνοώντας τα πάντα γύρω σου.  Ακυρώνοντας την ύπαρξη σου.

                ‘Θα αλλάξω ‘ έλεγες… ‘Θα αλλάξω και αυτό να το θυμάσαι.  Μια μέρα δεν θα πιστεύεις ότι είμαι εγώ. Όλα θα αλλάξουν.’  Αυτά υποσχόσουν κάθε βράδυ στο μίζερο εαυτό σου και αυτός προσποιούμενος πως σε πίστευε. Δεν είχε βέβαια και άλλη επιλογή. Ήλπιζε πως μια μέρα θα φανείς θαρραλέος να υλοποιήσεις τα όνειρα σου,  πως θα πιστέψεις στ’ αλήθεια αυτά που υποσχόσουν κάθε φορά που ο ήλιος έφευγε, και έμενες πάλι μόνος με τις σκέψεις να σε κυκλώνουν. Ήξερες όμως πολύ καλά ότι αυτό δε θα γινόταν ποτέ. Γιατί; Γιατί πάντα δε τολμούσες να κυνηγήσεις τ’ άπιαστο όνειρο, να αγγίξεις για λίγο τα όρια της τόλμης που κρύβεις βαθιά μέσα σου. Δεν τολμούσες να βρεθείς αντιμέτωπος με την όψη του εαυτού σου που σε τραβούσε πίσω με δύναμη, που δε σε άφηνε να προχωρήσεις μπροστά.

                Καιρός λοιπόν να ξυπνήσεις από τον λήθαργο στον οποίο εσύ ο ίδιος ανάγκασες τον εαυτό σου να βρίσκεται. Καιρός να αντιμετωπίσεις τις μυστήριες σκέψεις που σε κυριεύουν και σε κρατούν αμέτοχο στην ίδια σου την ζωή. Και να θυμάσαι, πάντοτε να θυμάσαι να διεκδικείς αυτό που σου αξίζει. Εμείς οι ίδιοι ορίζουμε το μέλλον μας, στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε.